Het begin

Oprichting van de reddingsbrigade in Emmen.

In de aanhef laat ik bewust nog even de naam van de brigade weg. De reden verneemt u verderop wel. Laat ik mij eerst eens voorstellen. Ik ben Frans van der Hoff en heb vanaf september 1967 tot eind 1972 deel uitgemaakt van de beroepsbrandweer Emmen, onder andere belast met opleidingen,repressieve en technische dienst. Tot de opleidingen behoorde ook het opzetten van een duikorganisatie en het trachten op te leiden van duikers. Daarbij werd ik geholpen door de latere commandant van Emmen de heer H.J.van Oosterom die destijds stage liep bij het Emmer korps. Op een, zoals later bleek, belangrijke, dag meldde zich iemand bij de alarmcentrale met de mededeling ; “dat hij graag iemand van de afdeling opleidingen wilde spreken. Aangezien ik even tijd had heb ik hem te woord gestaan. Het bleek de heer Ruben te zijn, vergezeld van zijn onafscheidelijke echtgenote, beiden uit Groningen. De heer Ruben was werkzaam bij de beroepsbrandweer van Groningen als brandmeester bij de repressieve dienst. Nu praat het altijd gemakkelijk als je beide dezelfde passie hebt zoals wij de brandweer. Als snel bleek dat de heer Ruben er nog een hobby op nahield en dat was de REDDER ondergebracht in één van de vele reddingsbrigades. En dat nu was het doel van zijn komst, reddingsbrigades. Hij trachtte mij over te halen om ook iets te gaan betekenen voor de redder in het algemeen en het opleiden van redders binnen de brandweer in het bijzonder. Het leek mij wel wat om iedere brandweerman(er waren toen nog geen vrouwen bij het korps in Emmen) een stevige ondergrond te geven alvorens men kon worden toegelaten op de duikopleiding. Om een lang verhaal iets in te korten wil ik zeggen dat we inderdaad van start zijn gegaan met de opleiding redder en wel onder de bezielende leiding van de heer Ruben. Toen kende men alleen nog maar de dipoma`s A en B en na verloop van enige tijd werd er zelfs afgezwommen voor diploma A en korte tijd later voor diploma B. Één van de examinatoren was, u raadt het al, de heer Ruben. En als administratrice trad mevrouw Ruben op. De heer Ruben was echter nog niet tevreden want wij voldeden toen(nog) niet aan zijn bij ons niet bekende wens. Hij zag in een aantal van ons, waaronder ondergetekende, wel iets als instructeur. Ja waarom ook niet dacht ik want ik was inmiddels ook behept met het virus dat later bekend zou worden als KNBRD ziekte.

Zo gezegd zo gedaan en trokken een aantal van ons naar Utrecht om in het zwembad de Hommel te worden ondervraagd door zeer velen en letterlijk en figuurlijk in het diepe te worden gegooid om te testen of wij wel een goede instructeur zouden zijn .Ook hier heeft de heer Ruben aan de basis gestaan door samen met zijn vrouw de opleiding te gaan verzorgen. De andere namen ben ik helaas kwijt maar ik was geslaagd en dat vond ik al heel wat. Nog was de inspiratie van de heer Ruben niet bevredigd want nu moest er, volgens de heer Ruben, ook maar een brigade worden opgericht en of ik daartoe maar even het voortouw wilde nemen. Dat leek hem nogal gemakkelijk want ik werkte toch bij dezelfde gemeente als waar het zwembad onder viel. Inderdaad lukte het mij om het zwembad op een zaterdag ter beschikking te krijgen en werd er samen met de heer Ruben en anderen een programma opgesteld, de pers geïnformeerd en veel mensen uitgenodigd. Een prominente plaats onder de genodigden nam de toenmalige burgemeester van Emmen de heer Beusenkamp in hetgeen de organisatoren uiteraard veel deugd deed. Het was toch een plan om een reddingsbrigade op te richten? Ik kan wel zeggen dat het een geslaagde middag was met veel publiek waarbij ook de brandweer Emmen participeerde door haar duikers te presenteren. Ik weet nog goed dat we beide belangen gelijkelijk verdeeld hebben over de demonstratie. Het begon met een visser die op de rand van het bassin rustig naar zijn dobber zat te staten. Een wielrijder met meer belangstelling voor het vissertje dan voor de weg belandde met fiets en al in het water. Het geheel met veel gespetter en geplons. Toen werd het doodstil want de visserman kon niet zwemmen laat staan zichzelf redden en daar ook de wielrijder niet kon zwemmen werden er angstige momenten beleefd, waarbij ik mij ook nog kan herinneren dat de wielrijder wel erg lang en gemakkelijk boven water bleef. U snapt het al er daagde een redder op en vervolgens werd duidelijk bewezen dat je met enige opleiding op dat gebied levensreddend kon optreden. Het verdere programma wil ik u onthouden want na korte tijd werd ons enthousiasme overweldigend beloond, op diezelfde zaterdagmiddag al konden we vele aanmeldingen noteren. Het was verrassend te constateren dat er zich overwegend volwassenen aanmelden. Maar helaas aan alles komt een einde dus ook aan dit sprookje. De directeur van het zwembad, tevens bestuurslid van de toen nog enige zwemclub in Emmen kon ons helaas niet aan gunstige uren helpen.

Dat was alleen mogelijk onder de paraplu van de bedoelde zwemclub. De meerderheid van de organisatoren van het eerste uur zag daar niets in en zo bloedde een naar mijn mening fantastische actie dood. Dat is nu ook de reden dat we toen nog geen naam voor een eventuele club hadden. Er was toch ( nog)geen club door gebrek aan medewerking dus waarom zou je, je druk maken over een naam. Het was overigens wel een zeer teleurstellende ervaring. Wel maakte ik al gebruik van mijn opgedane ervaring om elders mensen op te leiden en te examineren. Tot voor een paar jaar heb ik nog examens afgenomen onder andere als voorzitter en bij andere examens als begeleider . Zo heb ik ook mee mogen werken aan de modulaire opleiding voor ZIA en ZIB. Nu nog ben ik lid van onze brigade en tracht ik mij verdienstelijk te maken als lid van de controlecommissie van reddingsbrigades Nederland KNBRD en tref in die hoedanigheid nog regelmatig mijn collega en uw gewaardeerd lid Maarten van den Bent.. In 1972 ben ik verhuisd naar Coevorden om daar commandant te worden en dat is onder andere de reden dat ik mij met de echte oprichting niet heb kunnen bemoeien. Gelukkig hebben anderen het stokje overgenomen. Mijn verhuisdatum in 1972 en de datum in 1974 waarop de Reddingsbrigade Zuid Oost Drenthe is opgericht duidt er op dat er toch nog enkele kostbare jaren verloren zijn gegaan door passieve medewerking. Volgens mij was onze eerste actie zo rondom 1970 Positief is de ervaring dat naar mate de weerstand toeneemt het enthousiasme gelijke tred tracht te houden en ook is bewezen dat de aanhouder wint. Iedereen en speciaal diegenen die aan de wieg van onze vereniging hebben gestaan laat ik hartelijk groeten. Een van de oudste leden(in dienstjaren ) van de reddingsbrigade Zuid Oost Drenthe

Frans van der Hoff